احساس خطر

نظـر كرده

درطلب آخرت  دست ز دنيا بشوي     دست چو دستت بشست باز بگردد بروي

نفس وهواهاي  دل دامگه   زندگيست     هان  نكني  زندگي وقف صدايي و  بوي

پاك  نما سيرتت از عمل  زشت و بد    باده رز در كش و صحبت مردانه گوي

عمر شود آبرو نيك به حفظـش  بكوش    آب هدر رفته  كي  باز بگردد به جوي

پنجه ابليـس دون در پي امحاي توسط     گاه بدر  گاه كسب گاه به هرراه و كوي

كار نظـر كرده قطع مي نشود آريا

تا برسد وسعتش رشته به سرحد موي

گذشت

  گذشت

كليد روضهَ رضوان گذشت است                   كمال خوبي انسان گذشت  است

درخت    استـــــــــــوار    آدميت                         نمو  از  چشمه  پاك گذشت  است

دل   بي  رحم  شيطـان را نشانه                        دم شمشير   بران   گذشت است

زوال   آتش نفـرين   و   كينه                         نم پر مهـر  باران  گذشت است

دل از خواهي  كه   باشد  همچو  دريا                   نيازش ساحل امن  گذشت است

گر الطاف خـداخواهي ببخشا                          گنـاهي كه سزاوار  گذشت است

     تو نيز اي دوست درياب آريارا

             خطاكاري كه محتاج گذشت است

 

تقدیم به برادرم آلن برای پیشرفت های چشمگیرش

       

ره صدساله حقیقت به شبی طی کردی     قوره ترش ز بدو ثمرش می کردی

سختی و رنج  خریدی   به جان از ته دل      سر عفریته غربت به سر نی کردی

در ره علم چو   مردان   قوی   گام  زدی      سخن از روز بهاری به شب دی کردی

به ریاضی پلی  ساختی  از   جنس طلا       اسب مقصود چه زیبا زبرش هی کردی

                              آریا نوبت شکر است بزن ساز دلی

                              که برادر بادپا رفت و تو لی لی کردی

به مناسبت روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی

حقا که سخنوری توانا هستی             شاهنشه قصه دلیران هستی

در وادی عاشقان و مردان سخن           سرلوحه شاعران ایران هستی

زاغک افسرده

غرقه   افكارمغشوشم       مرا ياري    كنيـد                               روح سرشار از نيازم را پرستاري   كنيد

زاغكي      افسرده ام     درسـر هواي بلبلي                                وهـم     زيبا وخيالم را هواداري    كنيد

كاروان گم كرده ام در قلب       تاريكي شب                                راه    بي اميـد وصلم را چراغاني    كنيد

انزوا را پيشه كردم چون گلي در خـارزار                                 خار و خس  افتاده را دعوت به مهماني كنيد

روزگار  بي    وفـا       رحمي ندارد با دلم                                 با دل     آكنـده از دردم   وفاداري    كنيد

                                                      آريا گر ميـزند برساز خود رنگ و جلا

                                                    علتش آنست         صوتش   را شناسايي كنيد